Τα στημόνια στερεώνονταν στο πίσω αντί, μετά σε άλλη οριζόντια ξύλινη δοκό, το πανάντι, που ήταν σταθερό και στη συνέχεια περνούσαν μέσα από τις θηλειές των μιταριών. Με το πάτημα των πατηθρών, τα κλωνιά του στημονιού ανεβοκατεβαίνουν κατά στρώματα, δημιουργώντας το κατάλληλο άνοιγμα για τη σαΐτα. Τα μιτάρια κρέμονταν στον ουρανό του αργαλειού.
